دوستان از اين به بعد ميتوانند در باره موضوعات علمي سئوالات خودشان را مطرح و در پست بعدي و يا بصورت ايميل جواب را دريافت نمايند

با سپاس

هركسي از من قماري تازه ساخت

شاه عمرم صيد تك خال توشد

حكم من دل بود و سرباز تو تاخت

بيگمان بي كس تراز من نيستي

مست بدبختي كه هز سازي نواخت

مثل شمعي سوختم تا بنگري

آتشم تنها غرورم را گداخت...............

حكم من دل بود و سرباز تو تاخت

آشفته نی ام فقط کمی بی تابم

در جستن چشمان کسی گم گشتم

ا ی باعث چشمان ترم دریابم

من مست نی ام که کوچه ناهموار است

آزرده نی ام فقط دلم  بیماراست

دیوار شما سنگ به پشتم میزد

الا من و دیوار شما    انکاراست

وتا به صبح قیامت ؛ برو خداحافظ

نگو چه میشود آخر ؛ برو؛ فقط بدرود

برو تمام خیانت ؛ برو خداحافظ

ببین دلی که شکستی ؛ گرفته بودی تو

زمن به رسم امانت؛ برو خداحافظ

من و تمام غرورم فدای عشق تو شد

و مانده آه تباهی ؛ برو خداحافظ

روزی بپایان میرسد  انکار من ، دیدار تو

روزی بپایان میرسد اصرار من ، آزار تو

من مثل یک باد غمین ، گه در هوا ، گه بر زمین

روزی بپایان میرسد ، عمر دل و دلدار تو

با اجازه دوستان ادامه این شعر رو هم فقط برای کسانی مینویسم که بخوان و برام ایمیل کنند .

تا دوباره

بدرود   

ای آخرین قمار من مست در به در

ای واپسین بهار من مانده در سفر

دل با تمام حال خرابش فدای تو

آری فدای تو آری شکسته تر

در کنج قلب من پیر بی رمق

مرغی به یاد تو هی میزند به در

شاید رسیدی و شاید نگاه تو

افتد به این قفس، و نشانی ز بال و پر

من با نگاه تو آرام می شوم

اما دریغ نگاهی در این گذر

من عاشقم که بمیرم برای تو

 یعنی برای تو ، از این خلاصه تر

با سلام

تقدیم به حضرت مهدی

ای تو ز دستم ز کجا دورتر                           من ز کسان، بهر تو مهجورتر!

جز من بیچاره چه کس می شود                       در ره دیدار رُخت  ، کورتر !

  نام تو آرامش جان من است                        هر چه غم و درد تو،آن من است.

   بیرق تو قد کمان من است                              بی تو جهان از همه بی نور تر

  نام و نشانی به کجایم بده                                  حرف جوابی به صدایم بده

         قدرت نایی به ندایم بده                             ((  ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر))

این شعر برای روز ورود امام حسین به کربلا سروده شد.

وقتی رسید، قلب و غرورش شکسته بود

پیوند مرد با همه عالم گسسته بود

سرمی کشید جرعه ز جامی که مرگ بود

پر می کشید گرچه دوبالش شکسته بود

وقتی برید ، دل ز دو عالم، بریده بود

سر در تنور و تن به بیایان نشسته بود

وقتی که دید خیمه در آتش خزیده بود

وقتی نبود...............................